16-18 Oktober 2009 Herdenking van die slag van Vegkop

Verskyn in Die Afrikaner(die HNP se weekblad) 23-29 Oktober 2009.

Wyl die son sak oor die Vrystaat se vlaktes en die lug in rooskleurige koper tooi, weer die Voortrekkerbeeld, aan die voet van Vegkop, steeds die assegaaie van sy lyf. Dit is Saterdag, 17 Oktober 2009 en die tweede dag van die herdenking van die slag van Vegkop, sowat 20 km weg van Heilbron. In die saal ʼn entjie weg, vergestalt die GK267-lede Jopie Fourie se verhaal in ʼn toneelstuk.

Die vorige aand die organiseerders van die herdenkingskamp hulself aan die kampeerders voorgestel. Gouvernements Kennisgewing no. 267(GK 267), ʼn studente organisasie van die Pukke wat hul ten doel stel om gedenkwaardighede en veral veldslae te herdenk – sodat ons erfenis vir ons kinders bewaar kan bly, maar ook om aan ons helde hulde te bring. Hul grootste beweegrede: “as jy nie weet waarvandaan jy kom nie, sal jy nie weet waarheen jy op pad is nie…”

Vroegoggend, na die opening en vlaghysing, het Jan van Zyl die gebeure wat hier afgespeel het, 173 jaar gelede, geskets. Die wonder, maar ook die vernuf waarmee omtrent 33 voortrekkermans en hul vrouens en kinders, hulself teen duisende Matabeles, verdedig het.

ʼn Kranslegging het gevolg en na ʼn besoek aan die Museum, is die koppie deur die aanwesiges bestyg. Die vlag van GK267 is geplant. Van bo af het dit helder oor die slagveld weerklink: “Dit is die lied van Jong Suid-Afrika.” “Ons sal lewe, ons sal sterwe, Ons vir jou Suid-Afrika…”Die Pukke het hul studentelied: …”want in U lig, sien ons, sien ons Die Lig” uit volle bors gesing. Barend het met die UP se lied, “…Alma Mater, bron van krag, besiel alleen tot mag…” geantwoord. Om af te sluit is die Jakaranda Cantus Gilde se lied: “Ons is trou – Jopie Fourie!” gesing.

Hierdie singery het die grondslag gelê vir die groot woordgevegte in die Cantus – wat net na die toneelopvoering sou volg. Die studente van die PUK is in getalle heelwat meer, maar TUKS se manne het besluit: “die Matabeles was ook in die meerderheid…”

Een van die GK267-lede het vroeg reeds vir oom Kruger gevra om later die aand om die kampvuur meer te vertel oor die voorgeskiedenis van Vegkop. Spesifiek oor die Liebenberg-moorde aan die Vaalrivier en die kinders wat daar ontvoer is. Geskiedenis wat aan heelwat van ons onbekend is.

Met die reënbui wat uitgesak het vroegmiddag, is op tipiese boer-maak-‘n-plan-manier besluit om die boeresport te verander na speletjies in die saal, met Neef Horst van die Handhawerjeug aan die stuur van sake.

Almal het met groot pret en vrolike deurmekaar passies, saam Volkspele gespeel.

Barend Uys, wat sy volksgesprek – soos aangetoon op die program – verander het na ʼn eenrigting-gesprek, was volgende aan die beurt. Hy het uitgelig, met ʼn enkel sin uit ʼn TV-nuusberig as voorbeeld, hoe ʼn groot sielkundige aanslag daagliks teen ons gevoer word. As ons nie die geskiedenis in harde feite gaan leer ken nie, sal ons dit nie kan afweer nie. En as ons dit ken sal ons ook besef dat ons nog altyd die morele hoë grond beklee het, en dit nog steeds met trots kan doen. “Ons is min, Ons het mense nodig om more ook die stryd te stry,” het hy gesê. Daarom moet ons die slagspreuk van Zapata om “eder op my voete te sterf as op my knieë te lewe” verwerp. Ons kan veel eder Bismarck se goeie raad volg: “Dwase sê hul leer uit eie ondervinding. Ek verkies om uit die ondervinding van ander te leer.”

Of u gedeel het in die besonderse geleentheid of nie – merk vroegtydig op volgende jaar se kalender die naweek naaste aan die 16de Oktober, om nie die volgende herdenking van Vegkop mis te loop nie!

Aan ʼn ou vriend (aan die anderkant van die wêreld)

 

 

 

toe Oudok gister

die koevert uithaal

met jou nuus van vêr oorsee

het die jare tussen-in

vir oomblikke weggeval 

         

          …het ons,

          ons ideale van destyds verloor

                     of

          het ons dit net weggepak

          as tydelike behoud…

 

toe ek vandag

my hand deur die tralies,

van die besoekhokkie by C-maks,

teen die venster druk

(waar dit net-net pas)

 

wis ek opeens:

 

ons, almal,

onder die doringbome op Bokfontein  

- twee dekades gelede -

 

is reeds gemeet

 

jy,

anders -

dog

net so fel soos ons

Liewe tant Dot – 4 Oktober 2009

                                                                   

4 Oktober 2009

 

 

Liewe Tant Dot

 

As kind het ek Tante se boeke verslind, en iewers in my worstel-dertigers het ek die meeste daarvan weer gelees. Dit was te lank gelede… ek sal dit tog so gou moontlik weer wil lees. 

 

Om Tante verlede week in die Boekehuis op Aardklop, te kon ontmoet was vir my baie spesiaal. Juis daar, omdat die plekkie die laaste jare vir my geraak het soos ʼn asemteug, vir die skeppende siel binne my. Tante se gesprek daar met u uitgewer, Jeanette Ferreira oor u nuutste boek Vrypas, was beslis vir my van die varstes, nog ooit!

 

Ek weet Tante het gesê dat u nie in rolmodelle glo nie – omdat u nie maklik rol nie en ander mense wat rol tog so jammer kry. Boonop het u gemeen het dat geen rolmodel mens ooit in die hemel sal kry nie, daarom wil ek Tante dan liefs ʼn inspirasie noem. Genoeg om my ook die moed te gee om die dinge te sê, wat ook ek(net soos u), nie ongesê moet laat bly nie.

 

Omdat my eie lewe deur politiek oorheers word, (my man is ʼn beskuldigde in die Boeremagsaak en reeds meer as sewe jaar agter tralies) – reken ek – ek verstaan beter as meeste ander, Tante se smag om ʼn lewendige politieke nalatingsskap agter te laat. En met u missie, om die feite in perspektief te stel, kan ek myself meer as nodig mee vereenselwig.

 

Hoe meer ek en my man in die geskiedenis saam gedelf het die afgelope sewe jaar, hoe meer het ek besef, soos u genoem het, dat ons probleme nou dieselfde is, as wat daai tyd was, maar dat daar planne was destyds – met die stigting van die Broederbond. Ek wil met u verskil dat ons nie nou ʼn plan het nie – ek het in die laaste jare ʼn paar mense ontmoet wat hulself ernstig daarmee bemoei… – ek ken selfs ʼn klomp wie se planne nie kan werk nie. Maar, u het self gesê dat ons destyds iets geskep het, wat nie was nie en ek glo ons sal dit weer doen.

 

In my hoekom-hok, (dis nou hoe ek graag die besoekhokkie by die tronk noem, omdat ek gereeld vir my man daar vra: Hoekom juis ons, hier moes beland het…?) het ons ook tot dieselfde gevolgtrekking as Tante gekom –  omdat ons nie ʼn homogene bevolking is nie – elke oplossing in die land, half reg en half verkeerd sal bly.  Ek dink ook meer mense besef deesdae, soos u genoem het, dat ons almal, wit en swart vasgevang is in die besluite wat in die verlede oor ons geneem is. Al hoe minder mense glo deesdae dat dit net ʼn versinsel is dat daar dinge gedoen is, in die verlede, om te verhoed dat die goud van Odendaalsrus tog net nie in die Afrikaners se hande moes beland nie. En nie almal kyk jou skeef aan as jy reken dat, daar ʼn gekonkel was wat gesorg het dat as Verwoerd nie met ʼn koeël kon sterf – hy ʼn dolk moes kry.

 

Vir my lê die grootste waarde van u gesprek met Jeanette Ferreira, in haar woorde waar sy die les uit Vrypas opgesom het as: ʼn Mens moet jouself help, niemand anders gaan dit doen nie!

 

Ek het my tot in my siel verkneukel vir u opsomming van die huidige situasie in ons land: Dat geen beginsels meer geld nie, net slagspreuke! Dat agtergeblewenes, agtergeblewe is omdat hulle self agter gebly het… Dat as hulle ons rassiste noem, ons hulle maar die k-woord mag toevoeg. (En nou het Tante my in die sop, want net anderdag het ek gestem dat mens liefs nie die woord moet gebruik nie…)

 

Op daardie oomblik het ek regtig besef wat u met ʼn vrypas bedoel, en vir ʼn verandering was ek ook dankbaar om ouer te word. Ek sal tog my kop laat loop oor Tante se slagspreke, en dit wyd en syd verkondig. Nes Tante beduie het – dis tyd dat ons, ons eie slagspreuke begin skree. (Ons kan – as ons wil)! Ons het ʼn geskiedenis en nie alles wat ons gedoen het, was verkeerd nie!(Hulle kan maar u boek gaan lees.)

 

Ek is seker almal wat teenwoordig was sal u antwoord op Jeanette se vraag, “Hoe bewaar mens ʼn huwelik” onthou: Dat dit ʼn geval is van of jy bly en of jy gaan, as jy bly befoeter jy jouself en as jy gaan befoeter jy nog meer. Ook die raad wat u broer u gegee het om kinders groot te maak: om nie so ‘in’ te gaan op jou kinders nie. Ons glo dat u uit ondervinding gepraat het toe u gesê het dat u strome en waterstrome deurgeloop het met die vyf kinders wat u grootgemaak het.

 

Ek is so bly oor die vrou wat vir Tante gevra het waar u sou gestaan het, sou ons ʼn feministiese beweging in Suid-Afrika gehad het. Ek dink elke vrou moet u antwoord, dat “ ʼn vrou in elk geval soveel ‘smarter’ is dat sy haarself nie hoef uit te gee nie”, in haar boekie van lewenswaarhede opteken.  

 

Tante se skrywersraad dat ʼn boek so is dat as jy te veel in sy pens laai, sy bene dit nie kan dra nie, sal ek voortaan ingedagte hou. Ook dat mens moet skrywe, want, ‘iets’ in jou neem vorm aan.

 

Wat ek altyd sal onthou is Tante se gedagte dat as jy regtig skryf – jy ʼn eenling bly. So ook die vereistes wat u daarvoor stel: dat mens eensaamheid moet kan hanteer, maar jouself nie los moet maak van ander nie. Eensaamheid het ek maar werklik leer ken, nadat my man tronk toe en ons kind Universiteit toe is. Ek is nie soos Tante ʼn derde kind nie, wat u so mooi saam vat as: NIE die goeie nuus van die eerste een en ook NIE die laaste hoop van die laaste ene nie. Ek was wel die eerste een, maar omdat daar ʼn verskil van vyf jaar tussen my en die eerste broer na my is, het ek ook maar in ʼn mate op my eie my ding leer doen, net soos u. Van kleinsaf weet ek, soos Tante noem: dat mens in die beste geselskap in die wêreld is as op jou eie is, want dan gesels jy met jouself.  

 

Tante is nie die enigste een vir wie die sitplekke in die Boekehuis te min was nie. (Hoewel, van dié besprekings wat ons bygewoon het, het daar by u praatjie  by verre die meeste mense gestaan vir wie daar nie sitplek was nie, nádat hulle nog stoele ingedra het…)  Met die trappie af, by die Boekehuis uit het ek vir my ma vertel dat dit my hartewens is om soos u te kan skrywe, want dan sou ek verseker weet dat ek suksesvol sal wees. Dit het ek gemeet in die feit dat daar nét soveel mans, as vrouens, na u boekbespreking kom luister het!

 

Ek dink nie Jeanette Ferreira kon die gesels met u, meer vanpas afgesluit het, as om na die boek Vrypas in ʼn gebroke wêreld te verwys as “die produk van ʼn heel mens nie.”

 

 

Mag daar vir Tante nog oorvloedig vreugde wees.

 

Groete

Anita

 

Ns. Ek móés net die briefie vir Tante skrywe, want ek is eintlik ook net ʼn kaalvoet kind van die Vrystaat af, verknog aan my mense en van kleinsaf droom ek om ook te kan skrywe…

‘n Uitsonderlike Vrouegalery Augustus 2009

 

 

 

Op ‘n dag, ‘n tyd gelede het ek uit die hof gekom en voor my het een van die ander vrouens vir ‘n oomblik stil gaan staan in die hek - sy het so verlore en hartseer gelyk! Ek het dadelik gedink aan ‘n ander een wat in ‘n briefie vir my geskrywe het van die groot ‘brittle’ kol binne-in haar… Die hek se pilare het vir oomblike vir my soos ‘n raam gelyk, en net daar het die gedagte by my opgekom om ‘n galery van ou meesters se werke vir my Boermag-vriendinne in die hof op te hang…

Lees verder hier

 

11 Augustus 2009 – Meimaand en die Boeremagsaak.

Intressant genoeg het daar meer dinge gedurende Meimaand gebeur in die Boeremagsaak in die ses jaar wat die saak besig is, as in enige ander maand….

lees hier

29 Mei 2009 …vir ‘n ‘Boeremag’-vriendin

‘n Dankiekaartjie… na ‘n rowwe Mei

Aan ‘n vriend

Uit 2007 se dagboek… oor ‘n man in browns…

 

 

Gedurende 2007 het Sakkie foto’s van tydskrifte van 1978 op ʼn draad op Bravoland geplaas en gevra oor wat mense onthou van die jaar 1978 en ek het nostalgies meegevoer geraak:

 

Ek het gister die draad raak gelees en later gisteraand gewonder oor 1978…

 

Dit was vir my ʼn lentejaar soos ʼn groot oop bloeisel. Ek was in standerd nege op skool in ʼn klein dorpie in die Vrystaat. Ek het gelewe vir Vrydae, want Vrydae het my Pa na skool gestop by die Poskantoor en gewoonlik was daar vir my ʼn briefie in die pos.  Dit was die jaar wat my eerste liefde sy voete gaan vind het, eers in die groot stad, maar later voor daardie jaar se einde – baie vêr weg. Ons het Sondae-aande gereeld vir mekaar geskrywe en teen Vrydae was sy brief in ons posbus.

 

Om op ʼn Vrydagmiddag plaas toe te gaan, na die week in die koshuis, was een groot fees. Daar was ʼn voorskoolse kleinboet wat nie kon wag om sy week se ontdekkings met my te deel nie, goggas, voëleiertjies, klippies… maar eintlik het dit meer gegaan daarom dat ek saans die radio op Springbok radio kon sit en by kerslig sy briewe kon lees. Die eerste ses maande van Universiteit, daarna ʼn paar maande van basies en die laaste kwartaal uit die militêre basis op Rundu. Versigtige vertellings van die bosoorlog, dikker briewe wat later ongereeld gekom het, baie meer ernstig van aard.

 

Maar, spesifiek kan ek onthou toe hy teen die einde van daardie jaar pas gekry het, so rukkie voor Kersfees, omdat hy teen Kersfees weer terug moes gaan.  Wat my veral getref het – was hoe die lyne op sy gesig verander het van die skaam matriekseun – na die sterk lyne van ʼn man s’n. Hy was mý soldaat! Dit het ʼn soort-van-hartseer wete gebring dat ek moet vrede maak dat my kaalvoet-meisiekind dae vir goed verby sal gaan. Ek het tot al hoeka agter gekom dat ek nie meer so maklik in die Moerbeiboom kom soos my boeties nie. Dit het egter ook ʼn vlindergevoel in my maag gebring wat my vertel het dat ek besig is om ʼn vrou te word… en dat ek graag een wil wees…

 

Min het ek geweet dat daar op daardie tydstip ʼn ander – nog ʼn jong soldaat – in Angola rondgeloop het… en dat hy juis toe ʼn dear-Johhny-brief sou kry… en dat hy later in ons studentedae vir altyd my hart sou steel.

 

Die dag toe Steve Hofmeyr sy monument op die sypaadjie voor die ingang van Freedom Park onthul het, was daar twee manne in “browns.” Hulle twee het my gedagtewêreld terug geplaas na daardie era. Op pad terug huis toe het ek vir my dogter probeer verduidelik van daardie tyd. Dinge onbekend in haar ervaringsveld. Van liedjies soos “Troepie-Doepie wanneer kom jy huis toe?” Van naweek pas en troepies oplaai langs die pad. Van briewe en pakkies aanstuur. Van tannie Mossie wat vir elke valskermsoldaat (soos haar oom) ʼn sent gegee het, voordat hul grens toe vertrek het. Die sent moes hul altyd aan die Bybelversie oor die mossies herinner. Die volgende dag het Blitsbreker dit oortref met ʼn skrywe wat hy op die tweede pos op die draad: Helde van Suidwes/Angola oorlog op Boerevryheid geplaas het. Daarin het hy vertel van elke een in die weermag wat ʼn held was…

 

Daar is deesdae nie veel meer klere in my man se kas nie, maar sy “browns” hang nog in ʼn netjiese ry as jy oopmaak. 1978 is vergete verby, maar ai, ʼn mansmens in “browns” sal nog altyd my hart laat tjoklits klop!

Tussen Mis en Vermis… 30 Nov 2008

Platkuif het weggespring met ‘n groot geldinsamelveldtog vir Missing Children South Africa, maar het gou die wind van voor gekry….

 

30 November 2008

Dagsê Platkuif

Vroeg een oggend laas week, dit was nog skemerpienk in die lug, het die stropers begin keelskoon maak in die oop stukkie veld hier voor die huis. In hierdie geweste was die koring klaar gestroop. Die logge vreet-monsters, wat so breedvoet oor die pad loop, het gereed gemaak om aan te skuif, terug Vrystaat toe…

Die geluid van die stropers het my laat terugdink aan ʼn toneeltjie wat ek gedurende my laaste hoërskooljare, vanaf die koshuis se voorstoep, ʼn hele paar maal gade geslaan het. Dit het hom afgespeel in ʼn baie klein dorpie in die Oos-Vrystaat. Daardie jare was een van die land se grootste stroopkontrakteurs se werkswinkel in die hoofstraat skuins oorkant die Korporasie geleë. Die Hoërskool-koshuis, soos die Garage, Kafee, die Landdroskantoor(met die Polisiestasie direk daar agter), die Algemene Handelaar, die Poskantoor en Sentrale, Volkskas- en Barclays-banke was alles in dieselfde straat. Dit is trouens net die Hotel, Drankwinkel en die Kerk wat in die kruisstraat geleë is.  Die teerpad het opgehou presies net waar die eerste straatblok begin. Die strate was nie geteer nie. Dit het wel later jare so ʼn gebrekkige lagie teer bo-oor gekry. (Dié het egter so verbrokkel dat die state nou minder rybaar is, as daardie jare se stofstrate).

Soos in alle klein dorpies het daar teen skemertyd altyd so ʼn stilte oor die dorp kom hang en die aankomende stropers was dus duidelik hoorbaar. Entourage en al! Al wat ʼn jongeling is van die swart woonbuurt voor jy die dorp binnekom, het agter die stropers aan gestreep. Al jillende en gillende! Menigte met die nodige instrumente daarby: stokke wat teenmekaar gekap word en sulke draadkar-gedoentes – ʼn lang stuk draad wat skuins tot op die grond bykom, met die agterkant in ʼn handvatsel gebuig en aan die voorkant ʼn blikkie-wiel. Dit is dan vooruit gestoot op ʼn stywe draffie en met die rol van die blik was die geklingel daar. Sommiges het ʼn stokkie by gehad wat met die omdraaislag teen die blikkie kon tik of klippies binne-in – alles vir die nodige akoestiese effek.

Daardie kontrakteur se groot geel stropers was gewoonlik vir maande aanmekaar weg en het so in sarsies van twee of meer teruggekeer. Hul moes seker ook op ander tye van die dag aangekom het, maar dié in my herinneringe is die wat saans gekom het. Ek het dikwels gewonder waaroor die opgewondenheid werklik gegaan het. Die geld wat die man op vêr onbekende paaie gaan verdien het en nou huis toe gebring het, het seker ʼn integrale rol gespeel. Ek glo egter nie dit was al nie. Die vreugde sou ook met kinderlike opregtheid gewees het oor ‘iemand van ons’ terug gekom het. Boon-op het daardie pa, oupa of oom stories saamgebring van vreemde mense, nuwe ervarings en ʼn ander wêreld by die teerpad verby.

Ek kon my altyd verkyk aan al die onverbloemde vreugde van die toneeltjie – wat net so wel die tuiskoms van die stropers – kon geheet het. Jare later ervaar ek nog so opgewonde tinteling deur my as ek die stropers se dreuning hoor, al woon ek nou vêr van daar. Dit bring altyd die gedagte saam: as iemand weg was en terug kom is dit net vreugde…
…maar as iemand weg is, mis jy daardie persoon…

Ek het gewonder hoekom gebruik ons juis die woord mis of te wel vermis? Praat ons in ons slegte Afrikaans-mengelmoes-taal van iemand of iets “missing” in jou lewe. Sing ons “…ek mis jou so…”

ʼn Boek uit my boekrak, Skryf Afrikaans van A tot Z, verduidelik dit as volg: mis x vermis: Die verskil tussen die twee werkwoorde kom daarop neer dat mis gebruik word wanneer mens na iets verlang of iets nie vind waar dit verwag of hoop om dit te vind nie: bv. Ek mis my kind…Vermis: Wanneer jy agterkom dat dinge of mense weggeraak of soek geraak het” bv. drie stappers word vermis…”(ʼn kind wat vermis word, word nie as opsie gegee nie…) My woordeboek verduidelik mis as werkwoord: “sonder iets klaar kom, ontbeer” As bywoord beteken mis: “verkeerd” Mis- as “ eerste woorddeel in samestelling wat beteken: verkeerd, ontkennend, teenoorgesteld, nie treffend nie.” Vermis weer as werkwoord: “merk dat iets afwesig of nie teenwoordig is nie.” Vermis as bywoord: “weg, wegraak, verdwene.” Vermiste(s) is ʼn persoon of persone wat spoorloos verdwyn het, wat nie teruggekeer het of gevind is nie”

Maar, dan is daar ook mis – sigbare waterdamp. In die natuur is dit ʼn pragtige verskynsel. Tog is dit nie iets waarin mens jou graag bevind nie. Hoe kan mens nie in mis verdwaal nie? Hoe min kan jy nie sien nie? Hoe onseker raak mens nie van jouself nie? Die ergste van alles vir my is, wanneer ek myself op ʼn vreemde plek in die mis bevind. Dit voel altyd vir my of daar ʼn afgrond moet wees net daar waar ek ophou om te sien. Dit is vir ʼn gevoel wat angswekkende vir my dieselfde is: om iemand te mis en myself in die mis te bevind.

Van vermis hoop ek om nooit te leer nie, maar ek kan jou ʼn stukkie vertel van iemand te mis. Of altans daar waar die klap van ʼn tronkdeur my gelaat het, ʼn stasie tussen mis en vermis. In die begin na my man opgesluit is, is ek gedurig aan die gemis herinner deur die plek aan tafel wat leeg is, die kant van die bed waarin nie geslaap word nie en ʼn stem wat ek verwag om te hoor, maar wat stil is. Ek het verwag dat ek dit later sou gewoond raak, tog het die gemis vir my soveel erger geraak dat ek met rukke nie geweet het hoe om dit te hanteer nie en soos een verdwaal in die mis bang was vir afgronde rondom my. Die gemis het in ʼn gebasterde vermis verander – omrede sy ‘nie-teenwoordigheid’ na ses en sewe maande nog steeds nie in terme van tyd vasgestel is nie. Dit kan dalk nog jare duur voordat hy ‘terug kan keer’. Selfs al probeer ek my bes, kan ek nie werklik verstaan van die geslote wêreld waarin hy homself bevind nie, en is hy dus uit my alledaagse wêreld ‘weg’ vir my.

Die ergste van jouself op daardie stasie te bevind is dat mens so mis-kombersie met jou saamdra. Hoe meer jy dit probeer wegsteek, hoe meer word dit sigbaar aan almal, asof daar permanent ʼn lig daarop skyn. Na ʼn onlangse besoek aan die tronk, klim daar ʼn man by die vroue-afdeling in die kombi skuins voor my in. Ek sien dadelik raak hoe hy met homself spook om daardie wêreld van die besoekhokkie waar hy nou net in was, van hom af te skud. Maar, soos ʼn miskombers kleef dit hom aan – hy is nie gebore in staat om dit af te gooi nie. Ek wil my hand op sy skouer sit, maar ek weet uit ondervinding dat so ʼn gebaar dit net vir hom nog moeiliker sal maak. Ek wil hom vertel dat ʼn mens dit moet agterlaat – daardie mis-wêreld van die tronk! Los jy dit nie net daar nie, kan jy nie in die werklikheid van die genadelose sonskyn wêreld daar buite funksioneer nie. Daar moet jy teen ʼn verbysterende spoed byhou en deug deur die mis-wees wat tronkbesoeke jou bring, doodeenvoudig net nie. Dit is iets wat jy moet aanleer, in die begin is dit uiters moeilik. Later, al het jy dit bemeester, vang dit jou soms nog onverhoeds. Dit kom hang soos ʼn mis-kombers, gewoonlik wanneer jy dit die minste kan bekostig, om jou – vir almal om te sien – op ʼn stasie tussen mis en vermis…

Dit is die ergste as iemand uit jou lewe weggeruk word, die feit dat die wêreld vir jou stil gaan staan en vir die res aanhou beweeg. So ʼn gebeurtenis kan soos ʼn ontydige stroper deur die lande van jou lewe kom dreun en jou voor die voet van alles stroop. En as daardie stroper keel skoonmaak en vertrek, laat dit jou verdwaal in die mis…

Dit is my ervaring van om iemand te mis – jy mag dalk dink dis uit plek uit om dit met vermis te vergelyk – ek weet dis nie naastenby so erg nie…

Om te besef jou kind word vermis
KAN ek my nie indink nie
DIT moet ʼn erge hel wees…

Maar, op my stasie het ek tog ʼn klein stukkie meer, as Jan Alleman, daarvan geleer ken. Uit ondervinding weet ek dat ander mense en hulporganisasies wat bo die mis kan sien, en met praktiese hulp jou hand kan vat en die nodige fondse het om dinge te doen, soos vlerkelose engele in jou lewe is.

Daarom moes ek jou net sê:
Moedhou en vasbyt met jou poging om geld in te samel vir die MISSING CHILDREN-projek!

Groetnis